پیج رنک

ياوران حق گروهی‌اند که پیوسته در راه کسب برترین فضایل روحانی و معنوی، در تلاش‌اند و در راستای چنین کوشش مطلوبی، از قید وابستگی‌ها و ظلمات رهایی می‌یابند و نام خویش را در زمره رستگاران جاودان می‌سازند.

قرآن به عنوان جامع‌ترین و کامل‌ترین کتب آسمانی، همواره به‌سان مشکاتی نوربخش و راهنما، روشنگر طریق هدایت از ضلالت بوده است و در هر عصری، برای رساندن انسان جویای کمال به سرمنزل مقصود، راهبری صدیق و پیشوایی امین می‌باشد؛ چنان‌‌‌‌که امیر مؤمنان(ع) فرموده: «بر شما باد به عمل کردن به قرآن که ریسمان محکم الهی و نور آشکار و درمانی سودمند است.»(1) قرآن به حق، میزان و معیار شناخت احوال آدمی است و در این راستا، یکی از اشارات روشنگر قرآن پیرامون گروه «حزب الله» است. حزب در لغت، به معنای گروه، دسته و اصحاب شمرده می‌شود و به گروه و یاران خدا، حزب الله، می‌‌‌‌گویند. تعبیر حزب الله در دو آیه قرآن به طور واضح به کار رفته و در هر بار به‌‌‌‌گونه‌ای آشکار از ویژگی‌ها و خصوصیات بارز این گروه، سخن به میان آمده است.
ایمان به خدا و روز بازپسین
در آیه 22 سوره مجادله، توصیف حزب الله با شاخصه ایمان آغاز می‌شود: «کسانی که به خدا و روز بازپسین ایمان دارند.» ایمان حقیقی عبارت است از: «شناخت قلب، اعتراف و اقرار به زبان، عمل با اعضا و جوارح»(2) و حزب الله با چنین باور قلبی است که همچون مجاهدی صدیق در راه حق گام برمی‌دارند و با دل و جان به پذیرش ماورای جهان شهود قیام می‌کنند.
مخالفت با دشمنان خدا
لازمه ایمان و باورداشتن حق، دوری جستن از غیر حق است و حزب الله در این مورد با صلابت و استواری برخورد می‌کنند و از هر چه معارض با حق باشد، رویگردان‌‌‌‌اند؛ حتی اگر پدران، برادران، پسران و یا عشیره آنان باشد. امام صادق(ع) در این باره می‌فرمایند: «هیچ کس ایمانش را به خدا خالص نمی‌کند، مگر اینکه خداوند در نظرش محبوب‌تر از جان، پدر، مادر، فرزند، خانه و مالش و همه مردم باشد.»(3) از این رو حزب الله با اخلاص تام در ایمان، قبله دل را از هر چه ماسوای حق است، به سوی جمال محبوب متوجه می‌سازند، و به مخالفت با دشمنان خدا برمی‌خیزند؛ زیرا غایت و مقصد اعمالشان، حق و رضای او می‌باشد.
تثبیت ایمان در قلب
همان‌گونه که بیان شد، حزب الله با ایمان و باوری استوار و خالصانه روی به جانب خدا و رسولش می‌آورند و بی هیچ شک و شرکی، با قلبی سرشار از محبت به حق، به سوی قرب ملکوت گام برمی‌دارند و در این راه نیز خداوند پیوسته یاری‌گر و پشتیبان آنان است؛ «ولينصرن الله من ينصره إن الله لقوي عزيز؛(4) به طور مسلم خدا یاری می‌کند کسانی را که او را یاری می‌کنند. خداوند نیرومند و چیره است.» و به پاداش چنین تصدیق والا و مبارکی، نقش ایمان را در قلب‌هایشان ثابت می‌دارد و به روحی از خویش مؤیدشان می‌سازد. مقام و رتبتشان را رفعت می‌بخشد و ایشان را به ساحت عز ربوبی، نزدیک‌تر می‌سازد؛ آن‌گونه که آنان را جز حق و مشاهده او سودای دیگری نیست.
رضایتمندی از حق
حزب الله با تأیید روحی از جانب حق، در حقیقت از ساکنان حریم ملکوت می‌گردند و در بهشت رضوان الهی از مؤانست و الفت با حق، روزی نور و معرفت برمی‌گیرند. و چنان از این انس، در سرورند که جز رضا و خشنودی حق، مطلوبی برای آنان متصور نیست. البته باید دانست که این خشنودی، قرین خشنودی حق از ایشان است.
ولایت‌پذیری
برطبق آیه 56 سوره مائده، حزب ‌الله، ولایت خدا و رسولش را بر خویش می‌پذیرند و معلوم است که ولایت‌‌‌‌پذیری با ایمان و اعتقادی مبتنی بر معرفت و شناخت همراه است و آنان در پناه این ولایت، از تاریکی‌ها به سوی نور هجرت می‌کنند؛ «الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور...»(5) و البته باید دانست که فقدان ولایت‌‌‌‌پذیری، انسان را به حسرت «حبطت اعمالهم»(6) دچار می‌سازد. حضرت زین ‌العابدین(ع) در بیان این معنا می‌فرمایند: «اگر شخصی به اندازه عمر نوح، یعنی نهصد و پنجاه سال عمر کند و تمام عمر را روزها روزه بگیرد و شب را به عبادت بپردازد، اما خدا را روز قیامت ملاقات کند در حالی که ولایت ما را نپذیرفته باشد، این عبادات برای او هیچ نفعی نخواهد داشت.»(7)
اهل پیروزی و رستگاری
حزب الله با پذیرش ولایت خدا و رسول و ایمان ‌آورندگان به او، به محکم‌ترین دستاویز‌ها چنگ می‌زنند و با سر دادن شعار «حسبی الله؛(8) بس است مرا خدا» منادی این حقیقت می‌شوند که هیچ قدرتی در عالم جز اراده و قدرت حق نیست و بازگشت همه امور به سوی خداوند است. از این رو، در برابر دشواری‌ها، هیچ بیم و هراسی به دل راه نمی‌دهند و با توشه عمل صالح، حق را به عنوان بهترین نگهبان و پشتیبان برمی‌گزینند و بدین جهت، به پیروزی و ظفر در راه کمال نایل می‌شوند. امام علی(ع) می‌فرمایند: «آیا خوش داری که از حزب پیروز خدا باشی؟ از خدای سبحان بترس و در همه کارهایت خوب عمل کن؛ زیرا که خداوند با تقواپیشگان و نیکوکاران است.»(9)
یاوران حق گروهی‌اند که پیوسته در راه کسب برترین فضایل روحانی و معنوی، در تلاش‌اند و در راستای چنین کوشش مطلوبی، از قید وابستگی‌ها و ظلمات رهایی می‌یابند و نام خویش را در زمره رستگاران جاودان می‌سازند؛ زیرا جز حق نشینده و ندیده و نخواسته‌اند و این نیکوترین سرانجام‌ها است. آنان که امام علی(ع) در توصیفشان می‌فرمایند: «خوشا نفسی که وظیفه خود را نسبت به پروردگارش ادا کرد... آنان که خوف روز رستاخیز، خواب را از دیدگانشان ربوده، و سحرگاهان برای نماز شب، بستر آسایش را رها کرده و لب‌هایشان به ذکر الهی، پیوسته مشغول است و از زیادی استغفار، ابرهای گناهانشان زدوده می‌شود، آنان حزب خدا هستند و بدانید که حزب خدا پیروز و رستگارند.»(10) 

پی‌نوشت‌‌ها:
1. نهج‌البلاغه،‌ خ 156؛ 2. همان، خ 226؛ 3.تفسیر نمونه، ج 23، ص 468؛ 4. حج/40؛ 5. بقره/257؛ 6. آل‌عمران/22؛ 7. بحارالانوار، ج27، ص173؛ 8. توبه/129؛ 9. میزان الحکمه، ج 3، ح 1130؛ 10. نهج‌البلاغه، نامه 45.